Fietsen naar Compostela | Een pelgrimstocht van Leuven naar Santiago de Compostela

Ik heb de eindbestemming niet gehaald. Toch voel ik mij niet ongelukkig. Integendeel, ik ben een gans boek ervaringen rijker die ik niet rap zal vergeten. De onophoudelijke wolkbreuken en plensbuien tussen Noyon en Tours. De 80-jarige dame in Chartres die mij op het hart drukte “C’est le bon Dieu qui vous appelle”. De eerste beangstigende dip midden in de oneindige bossen van de Landes. De ongelofelijke ontvangst in het “acceuil des pèlerins” in St.Pied-de-Port waar ik van vermoeidheid bijna letterlijk binnenviel en de diepe emotionele ontlading die daarmee gepaard ging. De gigantische kom pasta die Jeanine, “mère des pèlerins”, er uit haar mouw toverde en er voor zorgde dat ik 2 nachten kon blijven. De loodzware beklimming onder een stralende hemel van de Ibaneta naar Roncevalles, “mijn Ventoux”. De hysterische massa Spanjaarden waarin ik terecht kwam in Pamplona tijdens de feesten van San Fermìn. De vieze matrassen in de sportzaal in Logrono. De totale uitputting in Belorado op nauwelijks 55 km van Burgos…
40 dagen lang vertrok ik iedere dag opnieuw vol moed en vertrouwen zonder te weten wat de dag mij zou brengen. 40 dagen in de woestijn... verstand op nul. In Belorado was het moment aangebroken om het verstand op één te zetten. Een aartsmoeilijk moment van ontgoocheling en veel traanvocht, maar ook van opluchting. Ik had een geweldige prestatie geleverd, die ik vooraf niet kon inschatten en ook niet wilde inschatten. De “opdracht” was voor 3/4de geslaagd en ik heb dus op zijn minst een onderscheiding verdiend.
Om de ganse tocht vanuit België tot Compostela in één ruk te kunnen volbrengen moet je voldoen aan een hele resem voorwaarden. Er moet een grondige motivatie zijn. De moraal moet uitstekend zijn. Het traject moet op voorhand goed bestudeerd zijn wat betreft overnachting en eetgelegenheid. Het lichaam moet tamelijk goed getraind zijn in uithouding. Er moet voldoende tijd voorzien zijn voor recuperatie. De fiets is vanzelfsprekend technisch in orde en de bagage gewikt en gewogen.
In Spanje ergerde ik mij hévig - misschien onterecht - aan het feit dat ik als fietser vanuit Leuven en èchte pelgrim moest voorrang verlenen aan de stappers in het algemeen, en vooral aan de Spaanse “toeristen” die eventjes voor enkele dagen met veel tamtam op stempeljacht vertrokken als een soort vakantietrip. Ik raakte gestresseerd door het te lange wachten aan de overvolle refugios en door de onzekerheid op een bed. Hierop was ik niét voorbereid.
Hierdoor had ik te weinig tijd voor recuperatie en kon ik op het laatste zelfs de slaap niet meer vatten. De vermoeidheid stapelde zich op en ik verdroeg de aanhoudende hitte boven de 30 graden niet langer. Alsmaar luider hoorde ik mijn lichaam schreeuwen : pasta of basta, hou er mee op! De moraal zat niet meer goed. Heimwee stak de kop op. Na 220 km in Spanje was het plots afgelopen. Hieruit zal ik leren. Ik hoop dat de Camino in Spanje niet door zijn eigen succes zal ten onder gaan… Scherpenheuvel in de zoveelste macht.
Het was afgelopen…dacht ik. Het is niét afgelopen. Santiago, je mag mij volgend jaar in september in Compostela verwachten! De laatste 306 km te voet met rugzak vanuit León. Dan ben ik 60. Of misschien tòch met de fiets vanuit Rocamadour over St.Jean-Pied-de-Port en de route Francès naar Compostela (1400 km)? Voelt er zich iemand toe geroepen om mij te vergezellen, man of vrouw?
Dank je Santiago want je was een uitstekend leider! Ik ben niet bestolen of verkracht, ik ben niet ziek geworden, ik heb geen bandenpech gehad! Dank je voor de hals over kop geïmproviseerde terugreis met de trein die wonderbaarlijk vlot verliep! Dank je voor de behouden thuiskomst!
Ik denk dat ik nu een beetje sterker in het leven sta. Ik was voortdurend verplicht uit mijn schelp te komen in contact met andere pelgrims van allerlei pluimage. Ik heb in St.Jean-Pied-de-Port een schelp gekocht als sleutelhanger, die ik voortaan “onderweg” altijd zal bij hebben. Als een soort fetisj of ouderwets schapulier, wat maakt het uit.
Men beweert : éénmaal scouts voor altijd scouts. Ik zeg : éénmaal pelgrim, voor altijd pelgrim.
Ik heb er absoluut geen spijt van. Het was zeker de moeite waard. Een geslaagd hoogtepunt in mijn leven. Maar... ik ben niet van het virus af?!
Pittig detail : ik ben met één rolletje wc-papier vertrokken en ik ben met datzelfde wc-rolletje terug thuisgekomen.