Fietsen naar Compostela | Een pelgrimstocht van Leuven naar Santiago de Compostela

Als oefening maak ik dit jaar een fietstocht rond Nederland van ongeveer 700 km. Als het "mag zijn" zet ik volgend jaar ( in juni?) koers naar Praag. Moest zich iemand geroepen voelen mee te fietsen, stuur mij dan gerust een mailtje.

Hoe gaat het Corrie? Fiets je volgend jaar terug naar Compostela?

Groetjes
Ruth

Zal ik er dan écht zijn? Jáááááá...ik ben er na 1393 km! Fier ben ik deze morgen vertrokken alsof het een zondagsritje zou worden. Een kleine misrekening. Na 10 km rij ik in de omgeving van het vliegveld verloren in een wirwar van opeenvolgende rotondes. Rij ik toch de autostrade naar Coruna niet op zeker? Ik zal het maar op mijn onderlip steken die bijna tot over mijn ogen waait. Ik ben deze nacht door een insect gestoken. Het is al aan het ontzwellen. Oef, geen herpes! De ontlading voor de kathedraal is niet te beschrijven. Zingen, lachen, huilen, snotteren... Alle emoties en ontberingen tijdens deze 5 weken moeten eruit. Een groep spaanse toeristen bekijken mij alsof ik van de maan kom. "Es usted una peligrina? De donde es usted? De Belgica?" Als ik uitleg dat ik van Rocamadour gefietst ben willen ze op slag allemaal een fotootje van mij. "Felecidad!". Na wat rondtoeren vind ik de albergue de perigrinos waar ongeveer 200 bedden ter beschikking zijn. Ik boek voor 3 nachten ineens. Ik heb ze broodnodig want na de ontlading deze middag voel ik pas hoe uitgeput ik ben.
Het is volbracht Sint Jacob. Morgen kom ik je bezoeken en mijn Compostela (diploma) halen. Ben ik nu van het virus verlost? Deze 3 dagen verkies ik in "jouw" stad rond te lopen als toerist en niet meer als pelgrim. Dan keer ik terug naar mijn familie, vrienden en kennissen. Ik heb alvast mijn treinticket naar Hendaya zondagmorgen om 9u04 op zak. Ik kom aan in Hendaya rond 20u30. Waar ik mijn fiets kan afzetten weet ik ook al ongeveer.
Van harte bedankt aan iedereen die mij van dag tot dag gevolgd heeft. Zonder jullie interesse en steun zou ik de verwezenlijking van deze levensdroom nooit aangekund hebben. Nu is het afgelopen. Een beetje met spijt in het hart. Toch is het nu écht genoeg geweest.
Bedankt Sint Jacob dat ik behouden en gezond mocht aankomen. Het "mirakel van de herstelling van het kapotte zadel " is voor eeuwig in mijn geheugen gegrift. De 2 tekenbeten en de gebroken tentstok verbleken als anekdotes.
Dag iedereen! Tegen half october beloof ik de fotootjes, oke? Hasta luego!

Kathedraal van Santiago de Compostela








Santiago de Compostela


Spartaanse albuerge de peligrinos


Santiago vanuit de albuerge


Achterkant van de kathedraal van Santiago de Compostela








Sfeerbeelden








Vismarkt

Als ik het niet haal, ligt het zeker niet aan te weinig kalorieën. Als cena kreeg ik gisterenavond macarones opgediend voor 3 en kabeljauw en groenten voor 4. De mensen moeten hier hard werken denk ik. De knie voelt beter aan na een nachtje Voltarenzalf. Ik ben gelukkig dat ik Galicië en Coruna in volle zon mag beleven en niet in de regen. Het is zelfs windstil. Zoals de meesten kies ik voor de hoofdbaan naar Santiago. Bedankt Corrie voor de goede raad. Het 20 km langere en lastigere traject van Cleermans, of hoe heet hij weer, laat ik voor wat het is. Dát wil ik mijn knieën niet meer aandoen. Als ik eventjes op een heuvel vlak voor Arzua - dé kaasstad van Galicië - halt hou, sta ik pal voor een tempel van de volgelingen van Jehovah. Jesus! Zitten die hier ook? De tocht gaat door een streek die een beetje gelijkt op de Ardennen. De heuvels en dalen zijn wat hoger en dieper. Alles is even groen. Afwisselend wordt mijn neuszintuig geprikkeld door weeë mestwalmen van varkens en de frisse geur van eucalyptusbomen. Hier hebben ze blijkbaar ook taalproblemen want spaanse opschriften zijn soms overklad met Galicische. In Pedrouzo (of ook O Pino) wil ik de fonkelnieuwe privé albergue uitproberen voor 10 euro. Ik stop hier liever om morgen relatief fris aan te komen in Santiago. De prijs ligt iets hoger dan gewoonlijk maar wat een oase van rust! In het midden tussen de 50-tal bedden is heus een agora met groene beplanting! Zou je geloven dat ik er ontroerd van wordt? Wat een weke mossel ben ik toch. Voor de laatste maal was ik mijn fietsbroek en truitjes uit. Morgen moet ik er toch een beetje deftig uitzien voor Sint Jacob...

Met veel moed maar ook een beetje bang omwille van de linkerknie pak ik de berg naar Ventas de Naron aan. Er hangt een dikke mist zodat ik nauwelijks 50 m ver kan kijken. Zonder de hellingen te kunnen inschatten is het -wéér eens - zwoegen. Beetje bij beetje kom ik hoger tot op 650 m. Plots breekt boven de zon zonder twijfelen stevig door. Ik zit op een hoogvlakte vol heidestruiken en sparren en eikebomen. Waar zijn die bananebomen en reuze-agaven die ik eerder in dit land zou verwachten? De verwachte afdaling komt er niet!? Tot Palas de Rei volgt de ene kuitenbijter de andere op. Ik zit in het Pajottenland! Boerderijtjes her en der met kippen, koeien, varkens en loslopende honden. Het wordt warm, zéér warm. In Palas de Rei schrok ik uitgehongerd een reuzebocadillo op. Ik had nochtans een stevig ontbijt deze morgen? Omdat het nu tóch definitief begint te dalen, blijf ik hier niet maar laat mij afzakken naar Melide. Hier vind ik een kraaknet en toch goedkoop hotel. Doodmoe leg ik mij te week in een heet bad. Het wordt stillaan tijd dat ik in Compostela aankom. De knie doet pijn en de benen gloeien. Ik recupereer ook niet meer voldoende.

Het is barkoud als ik rond 9 uur de fiets opstap. Ik ben precies terug in de Dordogne-streek of de Armagnac. Steile heuvels wisselen af met diepe valleien en dalen. De bomen en het gras zijn terug groen. Dus regent het hier regelmatig. Hopelijk wachten de hemelsluizen tot ik in Santiago ben. Vandaag wordt het alvast vrij warm en moet ik het eerste truitje uittrekken. Bergop is het steil en lastig. De benen zijn nog moe van gisteren. Mijn linkerknie doet pijn en is een beetje gezwollen. Ik forceer mij niet meer en ik stop regelmatig. Ik heb deugd van een pic-nic. Spijtig dat Galicië zo ver ligt want het is hier reuzemooi. Portomarín rij ik binnen over een lange brug over de Rio Mino. Zo te zien ligt het waterpeil wel 10 meter lager als normaal. Het is een levendig stadje boven op een heuvel, dat zoals zoveel stadjes en dorpjes op de Camino, leeft van de vele pelgrims. Vanaf Astorga is het veel drukker geworden. De bus Belgen vanuit Astorga is hier ook gelost. "Hoeveel km heb je vandaag gedaan?". Altijd die onbelangrijke vraag naar het aantal kilometers. Nooit eens de vraag of het lastig of moeilijk is. Het kan mij niet schelen. Ik wil nu énkel nog Santiago bereiken. Ik ben moe, veel te moe. Deze keer neem ik écht 2 uur platte siësta. Morgen de laatste beklimming in één ruk 12 km lang 400 m naar omhoog over de Ventas de Narón. Hoe gaat mijn knie daar op reageren!? Ik zie wel hoever ik geraak. Daarna gaat het tot Santiago gemiddeld naar beneden. Nog 120 km!

Portomarín

Na een veel te karig ontbijt - enkele tostadas met wat konfituur - spring ik op het zadel, de Cebreiro in het vizier. Amai, moet ik daar op!? Ik voel mij in de Alpen en de Pyreneeën tegelijkertijd. Overal waar ik naar kijk is het een lust voor het oog. Prachtig, geweldig, fantastisch. Een ganse familie is aardappelen aan het rooien met ossen! Ik ben in Galicië, een ander land en kultuur. In een bar hoor ik doedelzakmuziek. De streek is duidelijk doordrongen van Keltische invloeden. De laatste 3 km tot de Puerto de Cebreiro aan 9% zijn lastig. Ik kan mijn ademhaling niet onder kontrole houden en moet af de fiets. Waarom zou ik afzien? Het landschap is adembenemend mooi. De lucht is glashelder. Geen wolkje te bespeuren. Het wordt warm. Ik sukkel tot de Puerto op 1100 m en denk dat ik er ben. Vergeet het! Het ergste moet nog komen. Een onmogelijke klim aan 10% 3 km ver naar de Cebreiro. Fiets op...fiets af...fiets op... er moeten nog fietsers passen. "muy dificile!". Eenmaal boven op 1300 m fiets ik nog ongeveer 6 km door een zeer op en afgaand landschap met als toetje de Alto de Poio op 1350 m. Ik zie af als de beesten. Dit is gekkenwerk. Ik ga terug verder te voet en geef liever mijn ogen de kost. Zo een mooie bergen zie ik niet alle dagen. Dan begint - eindelijk een 12 km lange afdaling aan 7 %. De wind suist in mijn oren. Ik zweef. Ik vlieg in een zweefvliegtuig! Zzzoeffff... Bij het binnenkomen van Triacastela heb ik er genoeg van en schrijf mij in in de albergue. Hier zijn 3 restaurants naast elkaar - de Muntstraat in Leuven - waar de comida van 14 tot 17 uur nog volop opgediend wordt. Ik schuif mijn benen onder tafel. Dit is een gekkenhuis. De helft is beschonken en maakt het al te bont. Ik laat de vino tinto rijkelijk naar binnenvloeien. Vrolijk en mank strompel ik terug naar de albergue. Wat een dag! En lastig!
Ik heb vandaag 2 wonderen gezien. 1) Een Antwerpenaar met een ezel sinds Pinksteren op weg. Sinterklaas zonder mijter. 2) Een koppel fietsers uit Noord-Frankrijk met een aanhangwagentje met daarin een baby van 6 maanden oud. De Camino maakt de mensen gek!
Dit was weer een dag om nooit te vergeten, weliswaar een beetje te zwaar voor mij als ik eerlijk mag zijn. Een fransman vertelde dat de Camino met de dag emotioneler wordt naarmate Santiago nadert. Dit is voor mij niet anders.



Klimmen naar de Cebreiro










Afdaling naar Triacastella

Het was een gezellige plezante albergue met s'avonds doedelzakmuziek door een Antwerpenaar, maar om 7u30 staan we allemaal op straat. Het is nog pikdonker en ik loop even een 4-tal km mee met een Slovaakse. Samen oefenen we een beetje ons engels. Vanaf Cacabelos begint de zon te schitteren op haar best. De bergen worden hoger en hoger. Door de wijngaarden overal op de flanken, voel ik mij als in Italiaans Tirol. Het landschap doet mij genieten. Het is vakantie. In Villafranca del Bierzo zie ik het opschrift "Porta del Perdon". Als je indertijd ziek en uitgeput was, en niet meer verder kon, werden je zonden hier vergeven zodat je niet verder tot Compostela moest strompelen. Vanaf nu gaat het geleidelijk bergop langs de smalle kloof van de Rio Valcarce. Het geklater van water is het enige geluid dat ik hoor. Heerlijk!! Op een gezapig tempo kom ik aan in Vega de Valcarce . Op het dorpsplein komt net een groep Vlamingen te voet aan vanuit Villafranca. Ze reizen met de bus en doen alle dagen een trip te voet. De chauffeur maakt heerlijke soep in zijn geïmproviseerde keuken op het plein. Voor de groep ben ik de ster van de dag. "Zo helemaal alleen"? Door het venster van de casa rural waar ik mijn intrek heb genomen, zie ik het glasheldere water van de Valcarce. Het geklater maakt mij rustig. Ik ben dankbaar voor deze dag. Morgen moet ik 700 m hoog de Alto de Poio op tot 1300 m. Dan nog ongeveer 200 km!







Villafranca del Bierzo

Vandaag is het dé grote dag. Voor de eerste maal in mijn leven zal ik met de fiets tot 1550 m hoog klimmen. Het gaat steil 400 m naar boven. Het is windstil maar de lucht is ijl en ik heb er last van. Voor ik het weet zit ik in de wolken en zie ik niets meer. Duwen, trappen, zuchten...waar blijft dat kruis? Nog hoger in de wolken. Het duurt veel te lang, en dan plots doemt het kruis op uit de mist. Ik ben er!!!! Ik ben op het dak van de Camino. Dit is het fameuze Cruz de Fer. Tranen van vermoeidheid en geluk. Lachen en wenen tegelijk. Ik raak het kruis aan. Er hangen pasfotootjes aan, armbandjes, schoenen.... Hier laat ik bibberend het verleden los. Het is nauwelijks 6 graden. Na nog een korte maar fikse klim van 12% begint de lange afdaling. Zonder meer spectaculair en snel. Mijn vingers bevriezen. De Irago-pas is adembenemend. Mijn meterje geeft 47 km/uur aan. Dit geeft een kick. Ik doe bijna in mijn broek. In Ponteferrada besluit ik toch maar niet verder te rijden. Overmorgen staat nog een klim à la Ibaneta op het menu. In de albergue is het al druk maar er is nog plaats. Dit was zonder meer een hoogtepunt in mijn Camino. Emotioneel. Een dag om nooit te vergeten. Ik wist niet dat ik dat kon. Daarvoor moest ik toch even over mijn grenzen gaan.

Bijna op de Cruz de Ferro


Cruz de Ferro 1550 m






Albergue vlakbij Cruz de Ferro


Afdaling Cruz de Ferro


Spectaculaire afdaling Cruz de Ferro

Met veel moed begin ik aan de klim naar de Cruz de Ferro. Mijn nieuwe fietshelm schittert in de gloedrode zon. Ik ben fier want ik ben 20 euro meer waard. Het gaat goed. Het landschap wordt dor, de bomen worden kleiner. Een kudde schapen loopt zonder uitkijken over de weg. Plots slaat het weer om. Zwarte onverwachte wolken lossen hun kletsnatte lading. Ik sta net voor een camping en verorber ondertussen een reuze tortilla con tomates y patatos. Het begint te motregenen en ik rij verder. Een ijskoude gure tegenwind bederft met veel succes de pret. Mijn handen verkleumen en mijn benen krijgen onbeschut in mijn kort fietsbroekje kippevel. Onverwachts krijg ik af te rekenen met zuurstoftekort en ik moet naar mijn Ventolin grijpen. Deze keer heeft mijn astma mij te pakken. In Rabanal op 1150 m besluit ik met veel tegenzin halt te houden want ik draai bijna "van mijn stekken". In de Albergue willen ze er een dokter bijroepen maar dit weiger ik. Rillend van de kou ga ik op bed liggen. Na een tijdje komt alles terug goed. Wat liggen mijn grenzen toch bijzonder laag, als ik zie wat anderen kunnen! De motivatie blijft intakt! Morgen nog 350 m klimmen en ik sta op de top, zeker weten. Dat de weersvooruitzichten somber zijn, regen en koude wind ... we zien morgen wel. Het is raar, ik ben blij dat ik dat allemaal kan meemaken.

Op weg naar Rabanal




Albergue in Rabanal

Het is even zoeken om uit León te komen. Toch ben ik blij dat ik in deze stad een dagje pauze heb genomen. De rit verloopt gemakkelijker als gedacht, eigenlijk vrij vlak. Het is windstil en de lucht is diep blauw. Ik smeer mij in om niet te verbranden. Ik ben al bruin genoeg. Na 10 km voel ik dat er iets niet op mijn hoofd staat. Shit!!!! Ik heb mijn fietshelm in de jeugdherberg in León laten liggen. Ruthje, je wordt vergeetachtig meisje! Als je alleen reist moet je ook op zoveel in het oog houden. Ik ben te ver om terug te keren. Na 20 km krijg ik gezelschap van 2 charmante fietsers uit Nederland. Eindelijk kan ik nog wat kletsen in het Nederlands. Waar zitten al die stoere Belgen? Zij fietsen verder tot Rabanal. We sluiten onze korte ontmoeting af met een gezellige café con leche en een bocadillo con queso y jamon (ze beginnen lans mijn oren uit te komen) op de plaza mayor in Astorga. Ik vind deze even lekker, zelfs lekkerder als de fameuze capuchino in Italië. De albergue is gemakkelijk te vinden. Na de stilte in León kom ik terug midden in de pelgrimsdrukte. Hier zijn 80 bedden, er is een soort living, keuken, wasplaats en natuurlijk de zeer belangrijke douches. Wat zou de Camino zijn zonder douches! Ik voel mij goed en tevree. Nochtans durf ik niet te veel denken aan wat komen moet : de Montes de León met het dak van de Camino. De Cruz de Fer op 1500 m hoogte. Overmorgen is het zover, denk ik. Astorga is een gezellig stadje en voor velen een vertrekpunt. Het bisschoppelijk paleis en museum van Gaudi staat in de volle zon te pronken. Hier is een fietswinkel. Eens zien of ze geen fietshelmen verkopen.

Astorga katedraal




Astorga Gaudi


Astorga Plaza Major


Astorga Gaudi