Fietsen naar Compostela | Een pelgrimstocht van Leuven naar Santiago de Compostela

Ontnuchtering als ik de kazerneachtige refuge verlaat. Het regent. In Spanje. En dit in het voorgeborgte van de broeierig hete meseta. Het miezelt, dan stopt het even, daarna komt de volle laag. Zouden het hier ook oude wijven zijn. Senioras viejas. Een strogeel landschap in de gietende regen. Is dit realisme of surrealisme. In Iglesias schuil ik in een bouwwerf. Plots vliegen er planken, mortel en stenen naar beneden. Straks is er nog een barst in mijn fietshelm. In Hontanas vind ik het welletjes. Ik spring de albergue de Puntido binnen. De douche dient nu niet om het overvloedige zweet weg te spoelen maar de witgrijze modder. Om 3 uur kan ik nog net aanschuiven aan de comida. Pasta, biefstuk friet en dessert met wijn, alles voor 9 euro. Vanaf de Rioja zet men de fles wijn ontkurkt op tafel alsof het water is. Wat zou jij dan drinken.... Ik dus ook. Ik laat me eventjes gaan, de benen ontzwellen. I feel good. Vraagtekens, accenten kan ik hier niet invullen want dit is een onmogelijk toetsenbord. Mijn verontschuldigingen hiervoor.

Ik geraak in Compostela! Ik weet het zeker. Een pittige klim brengt mij over de Montes de Oca tot 1000 m hoog. San Juan de Ortega boven is een verlaten oord. 4 Franse pelgrims uit Bretagne op de fiets belonen mij met een bravo. Dit doet deugt en streelt mijn ijdelheid. Hierboven is het slechts nog 7 graden C. Aan de andere kant van de bergen waait een stevige bries die verhindert dat de langzame afdaling te snel gaat. Integendeel, ik moet nog bijtrappen of ik rij achteruit! Aldus is het nog een heel eind tot Burgos. Op aanraden van de hospitalero in Belorado, een heel vriendelijk Luxemburger die vlot 5 talen spreekt, zoek ik de albergue op achter de kathedraal. Deze is nog maar 3 weken open en ruikt naar nieuw. Alles splinternieuw, 5 verdiepen hoog. Ik vind het te grootschalig om gezellig te zijn. Maar wat wil je voor 3 euro? Morgen allen tegelijk om 7 uur op en om 8 uur buiten. Dat belooft nogal een gewirwar. Naast mij ligt een franse dame met mijn leeftijd, alleen met de fiets uit Parijs. Ik ben nog zó zot niet. In de namiddag breng ik een bezoek aan de wereldberoemde kathedraal en de omgeving van de Plaza Mayor.

Ik ben in Belorado!!!!! Ongelukkig eindpunt van mijn Camino verleden jaar. De tranen staan mij in de ogen. Het is een raar gevoel. Emotioneel.
In Najera zie ik fietsers a la type Ruth de drukke hoofdweg 120 naar Burgos oprijden. Waarom zou ik het boekje van Sweerman volgen, die een moeilijkere slingerende weg voorstelt die minstens 10 km langer is? Het is soms gevaarlijk om niet opgezogen te worden in het zog van de voorbij razende camions. Maar hier rij ik niet alleen. Vandaag heb ik nog nooit zoveel fietsers gezien. Ik verlaat zogauw de Camino niet meer. Voor het eerst zijn de temperaturen verdraagbaar door de vele wolken. Op de heuvels, in de dalen, alles is hier strogeel. De oogst is hier lang verleden tijd. In de parochiale albergue is de ontvangst meer dan hartelijk. Hier is het goed. Ik ben gelukkig. Verleden jaar was ik hier half dood, nu ben ik veel meer dan half levend.

Verleden jaar was deze rit een nachtmerrie. Daarom kies ik een andere weg over Laguardia, Elciego en Cinecero. Tot Laguardia wordt ik getrakteerd op een stevige klim. Daarna volgt de beloning. Een langzame afdaling, een stukje van de ruta de vino de Rioja. Door de geelwitte kalkformaties is de natuur hard en overweldigend. Vanaf Elciego wordt het landschap zachter door de vele groene wijngaarden vol diepblauwe druiventrossen om in te bijten, op een gloedrode grond. Ik geniet ervan. Nu en dan moet ik opletten om geen luie hagedis op de weg te vermorzelen. Ieder dorp heeft zijn cava of bodega. Dit is duidelijk een zeer belangrijke wijnregio in Spanje. In Najera is men fietsonvriendelijk. Ik trek in een goedkope hostal. Ik zou verder kunnen doorrijden tot Sto. Domingo. Ik vrees echter weer met mijn grenzen te flirten. s'Avonds loop ik Jose uit Poperinge tegen het lijf. Hij heeft 40 km te voet afgelegd! Hoe doe je dat man? We gaan samen iets eten.

Na het uitwisselen van adressen en telefoonnummers vertrek ik met veel moed richting Logrono. Eigenlijk zou ik tientallen fotootjes kunnen nemen. De natuur is ruig, het moet hier hard leven zijn. Op de steile heuvels verschijnen de eerste wijnranken van de Rioja. De woorden gisteren van de meelevende vlaamse hospitaleros Anny en Koen spoken in mijn hoofd. "Ruth, je ziet er toch zo moe uit! Drink je wel genoeg? Doe vooral je eigen camino en laat die jonge hazewinden maar razen. Hou het rustig. Ga zeker niet over je grenzen... en in Burgos neem je enkele dagen vakantie. Dit is de enige manier om er te geraken. Het mag niet altijd afzien zijn". In Viana bestel ik een cafe con leche en geraak ik aan de babbel met een stel uit Quebecq. "Wat een knappe fiets heb jij"! In Logrono staan s'middags al stappers te wachten aan de 2 refugios. Er zouden nog meer pelgrims zijn als verleden jaar. Deze keer gaan ze mij niet op een stinkende matras krijgen in een onpersoonlijke sportzaal. Resoluut stap ik een hotel binnen. In het hete bad voel ik de vermoeidheid uit mijn benen wegdrijven. Ik zou heus in slaap vallen. Anny en Koen hebben gelijk. Ik ben moe en moet naar mijn lichaam luisteren. "Meer dan de helft komt nooit aan"! Al doe ik er een week langer over, ik denk er niet aan te stoppen. Voor deze streek is het op het ogenblik abnormaal warm. Alle dagen te lang fietsen bij 35 graden is naar problemen vragen. Straks ga ik nog eens naar die kerk kijken, waar Sinterklaas op een steigerend paard de sabel richt op de Moorse vijand, een verwijzing naar de Reconquista. Gans Spanje leefde indertijd gebukt onder Moors bewind, behalve Asturië.
Dit was een korte rit, maar ik ben nog altijd op het schema van 250 km per week. Ik zit nu aan 680 km.

Ik ben uitgerust en niet uitgerust. Onmiddellijk gaat het 7% omhoog om uit de put te geraken waarin Puenta verscholen ligt. In Estella komen de herinneringen van verleden jaar met beetjes terug naar boven. Ik probeer met mijn dierbare sleuteltje mijn zadel bij te regelen want mijn zitvlak begint serieus te protesteren. Het lukt. Hier is verleden jaar zonder het te beseffen beetje bij beetje de afgang begonnen. Los Arcos is meer dan ver genoeg. Het is snikheet en de zon begint met mij te lachen. Ik denk aan de gloedgele bloemen van Van Goch en aan andere zotte dingen. Ik zie her en der windmolens ... Ze zijn echt. Wat staan wij in België toch achter met onze groene energie. Maar ja, hier hebben ze plaats zat en ervaring genoeg met Don Quichote. s' Middags (35 graden) krijg ik in de refuge een bed toegewezen naast een toffe tiep van 65 jaar oud uit Poperinge. We gaan samen iets eten. Hij is sinds 4 jaar weduwnaar. We begrijpen elkaar. Hij doet niets anders meer dan reizen. De verhalen komen naar boven achter een grote pint. Deze avond gaan we terug uit eten. Ik wordt bang voor de ondraaglijke warmte. Ik drink de ganse dag door en toch geraak ik precies uitgedroogd. De Camino is niet te onderschatten zwaar.

Ik ben duidelijk nog niet bekomen van de inspanning en emoties van gisteren. Van de refuge verhuis ik rechtstreeks naar een veel te chique hotel, toch voor pelgrims. Vooral veel platte rust vandaag! En inkopen doen. Ik vind zowaar een reservevijs, Pieter, en een sleuteltje. Siem en Lia, die ook voor een rustdag gekozen hebben in dit historisch stadje, loop ik dikwijls tegen het lijf. s'Avonds is het avondmaal in het hotel dan ook poepchique.

Ik vertrek rond 8u30 in de mist, maar het duurt niet lang of ik begrijp dat het een bloedhete dag wordt. Na een klimmetje laat ik mij uit de Pyreneeën zakken langs de canyonachtige vallei van de Erro en vermijdt hiermee het drukke Pamplona. In Urroz begint mijn maag te knorren en ik geef mij over aan een tortilla met spek. En nog een... Nog niet goed vertrokken of ... paniek ... de hoofdbout van 6mm dik van mijn zadel breekt af. "Finito mi Camino"? Een spaanse wielertoerist wil mij helpen en belt naar iedereen die hij kan. Ik begrijp niets van al dat spaans gedoe. Binnen een uur zou een taxi mij naar een fietsenhersteller in Pamplona brengen. De taxi komt niet opdagen. Maar dan gebeurt er een mirakel. Een koppel Hollandse pelgrims komt op de fiets voorbij gereden en begrijpen onmiddellijk dat ik in nood verkeer. De man fietst naar het dichtsbijzijnde dorpje en vindt en "steelt" bij een afwezige boer in zijn schuur een passende bout. Na een half uurtje en een fotootje ben ik terug onderweg. Ik vertel nooit nog een mop over de Nederlanders, Erik. Dank je oprecht Siem en Lia. In Puenta La Reina schrijf ik mij zonder veel nadenken in in de pelgrimsrefuge. Ik verdwijn leeggefietst onder de douche. Ik wordt er nog emotioneel van

Kwart na 7 zit ik reeds op de fiets. Vandaag staat de fameuze Ibaneta op het programma. Het is windstil, het wolkendek is dik genoeg om de zon er slechts nu en dan te laten doorpiepen. Het is 18 graden. Zijn er betere omstandigheden om een Col aan te pakken? Het is muisstil. Soms het geklater van een beekje dat vertwijfelt zijn weg naar beneden zoekt. 27 km klimmen! De eerste 20 km tot Valcarlos aan 4% zijn tamelijk te doen. Vervolgens gaat het onophoudelijk naar boven aan 8%. Ik moet regelmatig naar adem happen... en hup.. terug pedaleren. Aan km 24 zijn er werken. Ik moet noodgedwongen af de fiets. De laatste 3 km is het puffen en zweten en blazen en puffen en snotteren. Boven in Burguete bel ik rond 14 uur aan aan een casa rural voor een "habitacion individual". (ik laat de accenten weg want die toetsenborden in Spanje zijn niet te doen). Het is er kraaknet. Wat een eer! Mijn fiets krijgt een plaatsje in de living. Verrassing van de dag : boven in Roncevalles ontmoet ik een koppel fietsers uit Ternat, die mij kennen van mijn blog. Waaaauw!

Hier sta ik terug. Ik ben gelogeerd in hetzelfde pelgrimshuis als verleden jaar, bed 16. De Madame des Pèlerins herkent mij van verleden jaar en ik voel mij aanstonds thuis. Ze herinnert mij nog hoe moe ik was! Straf! Hier passeren duizenden pelgrims en ze herinnert mijn verhaal nog! Naast mij liggen 3 Koreanen en onder mij een Italiaan. Dit is de èchte Camino. Het was een zware rit over de Col d'Osquich, 5 km klimmen aan 8%. Een betere oefening vooralleer de Ibaneta aan te pakken bestaat er niet. De ontlading is gelukkig niet meer zo groot als verleden jaar. Ben ik ondertussen toch wat sterker geworden?
Verschillend van verleden jaar is dat ik mij dikwijls verwen met lekker eten. Goed en veel eten is belangrijker dan een luxebed met bad. Ik ben bang voor de Col d'Ibaneta morgen. Zou ik hier een dagje blijven? Dan moet ik morgen verhuizen van refuge.